"Bitiyor," diye düşündü kadın. "Bitiyor," diye düşündü erkek. Oysa her şey, görünüşte eskisi gibiydi. Görünüşte. "Bitmek, susmakmış demek," diye düşündü kadın. "Son, sessizlikmiş demek," diye düşündü erkek. Ne zaman susmuşlardı? Anımsamaya çalıştılar. El ele, göz göze, diz dize oturulmak için inşa edilmiş duygusunu veren, oysa lokantaya daha çok müşteri kabul edebilmekten başka varlık amacı gütmeyen miniminnacık masanın iyi yakasında, daracık bir suyoluyla ayrılan iki kıta gibiydiler. Durgun ve suskun, iki hasım. Kafalarından geçen düşüncelerin aynı olduğunu bilseler, ne yaparlardı? Kadın, düşüncelerinin okunduğu telaşıyla öne eğip başını, masanın beyaz örtüsünü çekiştirmez miydi yine? Erkek, düşüncelerinin okunduğunu anlasa, şimdi baktığı camdan dışarı...