Doğu edebiyatında genellikle “On Vezir Hikayesi” olarak bilinen ve Arapça, Farsça, Doğu ve Batı Türkçesine yapılmış çeşitli çevirileri aracılığyla günümüze ulaşan Bahtiyar-name, Sasaniler döneminde Pehlevî diliyle kaleme alınmış edebi bir eserdir. Bazı doğubilimcilere göre bu eser, Pehlevî diline, Hint kaynaklı bir hikaye derlemesi olan Sindbad-nâme'den çevrilmiş ya da uyarlanmıştır.

"Lüm'atü's-Sirac li Hazreti't Tâc, Bahtiyâr-nâme'nin Arapça'dan Farsça'ya çevrilen ve günümüze kadar gelebilen bir kaç Farsça rivayetinden birisi ve belki de en eskisidir. Bahtiyâr-nâme'nin Anadolu Türkçesine yapılmış olan çevirilerine, bu Farsça rivayetin esas alındığı hususundaki kesin bilgiler Lüm'atü's-Sirac li Hazreti't-Tâc'ın günümüz Türkçesine çevrilmesine gerekli hale getirmiştir. Türk halk edebiyatı araştırmalarının belli başlı kaynaklarından birisi olan bu eserin Türkçeye çevrilmiş bulunması, onun kaynağına ve aslına ne ölçüde uygun olduğu hususuna açıklık getirmesi bakımından oldukça önemlidir."