Hiçbir meseleyi soğukkanlı bir şekilde, kavga gürültü çıkarmadan, yıllanmış ve yanlışlanmış fikirlerimizin ve donmuş bakış açılarının esiri olmadan tartışamıyoruz. Hemen hemen her konuda böyleyiz. Özellikle Kürt meselesinde. Ortalık yine ısınıyor, tozlar havalanıyor, ilişkiler karmaşıklaşıyor. Doğruyu yanlıştan, iyiyi kötüden ayırma imkânı azalıyor. Her Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı gibi bu beni de üzüyor ve düşünmeye sevk ediyor. İfade özgürlüğünün genişlemesini beklerken daralacağının anlaşılması beni biraz telaşlandırıyor da. Bu konudaki görüşlerimi derli toplu kamuya aktarmazsam bir daha –en azından bir süre- bunu yapamayabileceğimden korkuyorum. Bu yüzden, bu yazıda, Türkiye’nin iki kronik probleminden birini –diğeri, din özgürlüğü ve laiklik, başka bir yazının konusu olmalıdır- Kürt meselesini ele alacağım.